افسانه ی شب

 گونه هام را اشک جاری می کند

باز ماتم بر سر یاس علی 

 تار و پود عشق و احساس علی

ای امید آرزوهای علی

دیده واکن من علی هستم علی

در فراقت ناله هایم را ببین 

 گریه های بی صدایم را ببین

 من که روی رفتن برخانه نیست

چون دگردرخانه ام پروانه نیست

 کاش که من می شدم مهمان تو

کاش زهرا می شدم قربان تو رود

 می رود می رود می رود اما چه تنها می رود

بارالا ها شمع این کاشانه سوخت

از فراقش قلب صد پروانه سوخت

 اشک مولا …

هر چه گرید بهر زهرایش کم است 

 یاس یعنی گریه های فاطمه

بر علی مهر و وفا ی فاطمه یاس یعنی خفته در کنج بقی 

 قبر او پنهان و عطرش منجلی